De auteur van dit gedicht is Hanne Toye. Het thema is ziekte en eventueel (liefdes)verdriet. We kunnen dit gedicht in twee verschillende manieren interpreteren. Het eerste is dat het gaat over een jongen die aan kanker lijdt en daardoor geen haar heeft. Hij is kaal en is hij dus aan het wachten tot zijn haar weer groeit, maar dat gebeurt niet . Dan hoort hij van zijn dokter dat zijn haar zal nooit meer zal kunnen groeien. Dus zal hij altijd kale blijven. Dat was het eerste mogelijkheid maar we kunnen ook zeggen dat dit gedicht over liefdesverdriet gaat. Een jongen wacht al maanden en zelfs jaren op zijn meisje, maar door een bepaalde reden kan hij haar niet krijgen en hij mist haar.
Het gedicht bevat bijna geen vormelijke kenmerken. Er is geen rijmen en ook geen rijmschema. Maar er is wel een woordspeling van het woord ‘haar’. De dubbelzinnige betekenis van die woord maakt het wat interessanter. De auteur wil vooral zijn boodschap duidelijk maken en daarom zet hij het inhoud centraal. Het inhoudelijke is hier het belangrijkste.
Om het verhaal duidelijk te maken, heb ik geprobeerd de sfeer en de gevoelens te overbrengen met deze foto’s. De bedoeling van die getrokken foto’s was dat het verdriet, afwachting en een leegte weergaven. En het zwart-wit maakt het een beetje droeviger en ernstiger.
Ik persoonlijk vind deze poëzie niet echt briljant, maar ook niet slecht. Het inhoud is wel mooi en aangrijpend maar het mist een vorm. De woordspeling vind ik interessant want dat geeft het verhaal een heel andere pointe. Toen ik dit gedicht voor het eerst las, dacht ik dat het ‘haar’ over een meisje ging, maar na een paar keer gelezen te hebben, vond ik dat die laatste zin niet klopte. En zo ben ik op het idee gekomen dat het over een kankerpatiënt ging ,die door haarverlies kaal was geworden.
